Let Your Heart Decide

Zawsze jest dobry czas, żeby zajrzeć wgłąb siebie i wsłuchać się w to, co podpowiada nam wewnętrzny głos. Bywają też chwile niepewności, kiedy nie widać wyraźnie horyzontu, a zwyczajowe punkty odniesienia mylą się z nowymi zjawiskami, wtedy z pułapki lęków i powierzchownych kalkulacji ratuje porządek serca. Let Your Heart Decide to opowieści trzech artystek o uczuciach, pragnieniach i sytuacjach, w których znajdujemy się z wyboru lub z przypadku. To sprawa wolności i bycia w momencie, kiedy chcemy decydować kim będziemy i co będziemy robić.

Pola Dwurnik posługując się odniesieniami do ikonografii malarstwa i figur literackich rozwija imaginarium wariantów często explicite w konwencji autoportretu. Inscenizacja siebie samej jest rytuałem pozwalającym na spojrzenie na rzeczywistość z innego kierunku, a z perspektywy widza także na siebie i swoje człowieczeństwo. Królowa w biało-czerwonej szacie z gęsich piór formalnie nawiązuje do obrazu Madame X Johna Singera Sargenta, niezwykłego portretu uchwyconego z profilu, początkowo ocenianego przez pruderyjną publiczność jako wulgarny, a następnie podziwianego za uchwycenie złożonej aury, piękna i charakteru przedstawionej kobiety. Kolejnym fascynującym przykładem odniesienia do literatury jest motyw Alcyny, która zajmuje prominentne miejsce w uniwersum malowanym przez Dwurnik. Na wystawie można zobaczyć dwa niepokazywane dotąd obrazy przedstawiające Uniesienie Alcyny przez białe ptaki.

Maja Kitajewska pokazuje najnowszy obraz, łączący technikę oleju na płótnie z haftem szklanymi koralikami i cekinami, co sprawia, że powstaje reliefowa lśniąca struktura, na której malarski gest jest dekonstruowany nawiązując do przedstawiania malarstwa za pomocą kształtu przypominącego pociągnięcie pędzla, które rozsławił w historii XX wieku Roy Lichtenstein. Kitajewska reinterpretuje to dziedzictwo pop-artu i integruje we własny język wizualny łączący elementy malarstwa, tkaniny, kolażu i instalacji. Spowolniony przez haft gest nabiera symbolicznego znaczenia decyzji, która dokonuje się w czasie na wielu poziomach i w różnych tempach, mimo zewnętrznej powierzchownej percepcji momentu. Pendant obrazu jest serce pod kloszem wyhaftowane ze szklanych koralików w naturalnej skali.

Tkaniny i porcelana Aliny Kopytsii łączą dające się łatwo odczytywać odniesienia ikonograficzne z rozmaitymi fantazjami. Przesycone poczuciem humoru jej prace opowiadają o odgrywaniu ról, o pragnieniach i wolności wyboru. Recykling materiałów, wiszące nitki na końcu szwów i jasne kolory widoczne w dziełach Kopytsii przepaja radosna nonszalancja typowa dla osoby, która sama siebie zna i lubi.

Wszystkie prace na wystawie, niezależnie od autorstwa, czy to Poli Dwurnik, Mai Kitajewskiej czy Aliny Kopytsii, są szczególnego rodzaju zwierciadłami, w których artystki przyglądają się sobie jako innej osobie, ale także innym osobom jako sobie samej. W końcu przecież sztuka, w której rozpoznamy cząstkę siebie, sprawia, że żyjemy wielokrotnie i w pełni człowieczeństwa.